باورهای قدیمی ماساژ

باورهای قدیمی ماساژ

 در کل تاریخ از ابتدای پیدایش انسان اولین مرحله ی درمانگری همیشه با ماساژ دادنی نا خوداگاه  آغاز شده است .

 اگر چشم هایمان را ببنیدم و به این موضوع بیندیشیم و به تاریخ فرایند اجرای ماساژ بیندیشیم به نتایج جالبی دست خواهیم یافت .

 فرض کنید اولین گرفتگی عضلانی و اولین درد پیکری برای اولین انسان های اولیه رخ داده است. آنها چگونه آن را برط کرده اند ؟ 

 با اندیشیدن به همین موضوع می توانیم به راحتی و به آسانی پی به این موضوع ببریم.

راحت ترین راه درمان درد های پیکری 

تقریبا همیشه راحت ترین راه درمان درد های عضلانی بدن، در دسترس ترین آن بوده است که ماساژ دادن به شکل اولیه ی آن به آسان ترین راه درمان درد های پیکری از همان روزهای نخست دردمندی انسان اولیه اجرا شده و از همان روز های اول حیات انسان به شکلی ناخوداگاه توسعه یافته است.

شاید بتوان گفت تنها فعل و یا شغلی که نمی توان برای آن تاریخچه ای بسیار قدیمی در نظر گرفت همین موضوع ماساژ دادن در کنار شکار کردن برای انسان است.  

این موضوع اتفاقاً یکی از جذاب‌ترین بخش‌های تاریخ ماساژ است، چون مرز میان آنچه می‌توان دانست و آنچه فقط می‌توان حدس زد بسیار باریک است.

تاریخ شهودی ماساژ 

شاید درون نقاشی های قدیمی بر روی دیواره نگاره های غار های قدیمی نتوان آثاری کهن از این فرآیند درمانی را پیدا کردن ولی به یقین ماساژ دادن از همان روزهای اول حضور شعورمند انسان برای رهایی از درد وجود داشته است.

آنچه امروز بر اساس شواهد می‌دانیم:

 تقریباً همه پژوهشگران تاریخ پزشکی قبول دارند که مالیدن، فشار دادن یا گرفتن محل درد، یک رفتار غریزی انسان است. اگر آرنجت به جایی بخورد، بدون اینکه کسی به تو آموزش داده باشد، ناخودآگاه آن را می‌مالی. این رفتار در کودکان نیز دیده می‌شود.

این رفتار فقط مخصوص انسان نیست. بسیاری از نخستی‌ها، مانند شامپانزه‌ها، هنگام آسیب‌دیدگی یا برای آرام کردن یکدیگر، تماس بدنی، مالش و نوازش انجام می‌دهند. بنابراین ریشهٔ این رفتار احتمالاً بسیار قدیمی‌تر از تمدن انسانی است.

قدیمی‌ترین اسناد مکتوب دربارهٔ ماساژ مربوط به تمدن‌های باستانی مانند چین، هند و مصر هستند؛ یعنی حدود چهار تا پنج هزار سال پیش. اما این اسناد به این معنا نیست که ماساژ از آن زمان آغاز شده است؛ بلکه فقط نشان می‌دهد از آن زمان دربارهٔ آن نوشته شده است.

لمس نخستین ابزار درمان 

«اولین مرحلهٔ درمانگری همیشه با ماساژ دادنی ناخودآگاه آغاز شده است.»

این جمله از نظر تاریخی قابل اثبات نیست، اما از نظر منطقی، فرضیهٔ بسیار معقولی است.

چرا؟

چون اگر هیچ ابزار، دارو، آتش، گیاه دارویی یا دانش پزشکی وجود نداشته باشد، اولین واکنش موجود زنده به درد، معمولاً تماس با محل درد است.

به عبارت دیگر، احتمالاً لمس نخستین ابزار درمان بوده است.

شاید حتی بتوان گفت اولین درمان، ماساژ نبوده؛ بلکه لمس بوده است.

ماساژ، شکل تکامل‌یافتهٔ لمس است.

نوزاد وقتی زمین می‌خورد، مادر ناخودآگاه محل درد را دست می‌کشد. انسان بالغ هم همین کار را می‌کند. این رفتار آن‌قدر طبیعی است که گویی پیش از هر دانش پزشکی، در دستگاه عصبی ما نوشته شده است.

به همین دلیل، اگر روزی کسی بخواهد تاریخ واقعی ماساژ را بنویسد، احتمالاً باید آن را نه از نخستین تمدن‌ها، بلکه از نخستین لمس آگاهانهٔ انسان برای تسکین درد آغاز کند. این البته یک نگاه فلسفی است، نه یک ادعای تاریخی قطعی، اما به نظر من ایده‌ای قابل تأمل است.